1 jaar Geluk zonder maat!

Gelukkige verjaardag, Geluk zonder maat! Vandaag is mijn eerste blogverjaardag. Exact een jaar geleden drukte ik voor het eerst op de knop ‘publiceren’ en gooide ik dit persoonlijke project de wijde wereld in. Op het moment dat ik deze blogpost schrijf, ben ik net naar de bakker geweest om een verjaardagstaartje voor mijn blog te kopen. Ik kon niet weerstaan aan de prachtige Driekoningentaart, dus het taartje viel wat groter uit. Tijdens die ochtendwandeling naar de bakker gingen er een aantal gevoelens door mij heen die ik ter gelegenheid van 1 jaar Geluk zonder maat met jullie wil delen.

Trots

Vorige week, toen ik mijmerde over het eenjarig bestaan van mijn blog, zei ik nog tegen mijn vriend: ‘ik had ook vier blogposts in een heel jaar kunnen schrijven.’ Maar nee, het werden er 46 om precies te zijn. Iets minder dan een post per week. Dat vind ik persoonlijk een tour de force als ik bedenk waar ik deze blog allemaal mee combineer. Dat kan natuurlijk alleen maar omdat ik het erg leuk en verrijkend vind om te doen. Maar hoe leuk ik het ook vind, bloggen is gi-gan-tisch veel werk. Mijn hoofd barst van de ideeรซn, maar het ontbreekt me vaak aan de tijd om die allemaal uit te werken. Het liefst van al zou ik consequent twee keer per week posten, maar dat is vaak niet haalbaar. Vooral de foto’s kosten me veel tijd en moeite. Zeker omdat mijn persoonlijke fotograaf zich ook moet vrijmaken. Voor die persoonlijke fotograaf vraag ik dan ook graag eens een virtueel applaus ;-).

Zelfzeker

Ik kan je verzekeren dat het niet evident was, die eerste keer op publiceren drukken. Ga ik nu echt een van mijn meest persoonlijke verhalen online gooien? Ga ik nu echt zelf op foto’s staan om te tonen welke outfits ik draag? Ga ik nu echt met mijn lief op mijn terras foto’s staan maken en hopen dat de buren ons niet zien? Jep.

Wanneer je iets op het internet gooit, heb je geen controle meer wie het te zien krijgt en wie niet. Daar moest ik in het begin echt aan wennen. Ik kreeg reacties uit allerlei hoeken. Over het algemeen positief en vol aanmoeding. Maar soms ook smalend en wat ongemakkelijk. Daar had ik het in het begin wat lastig mee, maar ik dacht toen altijd terug aan de volgende quote: “What other people think of you, is none of your business.” Ik kan de gedachten van anderen toch niet lezen, dus ik hoef me er helemaal niet mee bezig te houden. Dankzij deze blog leerde ik om met de dagelijkse beslommeringen net op dezelfde manier om te gaan.ย Samen met mijn groeiend aantal lezers, groeit ook mijn zelfvertrouwen. Dat brengt me meteen bij het volgende gevoel.

Dankbaar

Amai nog nie. Wanneer je met een erg persoonlijk project begint, gebeuren er zoveel dingen die je op voorhand niet had kunnen bedenken:

  • Positieve reacties van mensen die je al lang niet meer gezien hebt en van wie je het helemaal niet verwacht.
  • Twee vriendinnen die zich spontaan aanbieden om telkens weer dat laatste typfoutje uit mijn teksten te halen.
  • Telkens als er artikels over body positivity in de media verschijnen, krijg ik dat vanuit verschillende hoeken doorgestuurd.
  • De vele ontmoetingen en leuke babbels die ik het afgelopen jaar had.
  • De hoeveelheid positiviteit en energie die ik er voor mij zelf uithaal. Zelfaanvaarding is een proces waarvan ik zeker nog niet op het einde aangekomen ben. Deze blog houdt me daarbij scherp.

Bij deze ga ik er nog een glaasje opdrinken en wat ‘in de gloria’ voor Geluk zonder maat zingen! Cheers!

8 Comments

  1. Gefeliciteerd met je blogverjaardag, en ook een applausje voor je persoonlijke fotograaf :-).
    Geniet van dat glaasje en de taart, dat heb je verdiend. Op naar de volgende blogverjaardag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *