Weer fit worden in november

De maand november, daar moeten we met z’n allen gewoon door. De dagen worden korter, de gezelligheid van december lijkt nog veraf en het wordt steeds lastiger om je bed en zelfs je huis uit te komen. Op de blog van Trees las ik dat zij probeert om in november van elke dag een beetje zondag te maken. Iets wat ik vasthoud voor volgend jaar, want ik was het precies allemaal wat kwijt in november. Ik had last met doseren, was bijzonder snel gefrustreerd, er hing emotioneel iets boven ons hoofd dat uiteindelijk gelukkig goed gekomen is en mijn lichaam wilde even niet mee. Ik schrijf dit nu alsof het allemaal al in orde is, maar ik ben op dit moment nog herstellende. Niets ernstigs, maar even tijd om wat rust te nemen en stil te staan bij wat allemaal wel goed loopt. Mijn innerlijke rupsje nooitgenoeg mag even dimmen.

Het was uiteraard niet allemaal ‘kommer en kwel’ in november. Integendeel. Er was bijvoorbeeld het body positive event, waar ik heel wat gelijkgestemden en een aantal van mijn favoriete bloggers ontmoette en bovendien heel wat nieuwe inzichten kreeg.

Fox FitEen tweede memorabel moment in november was mijn eerste sportles in meer dan een jaar. Het moet ongeveer zo lang geleden zijn dat ik nog een stap binnenzette in een fitness of sportclub. Ik was zo klaar met mijn relatie met sporten. De enige reden waarom ik sportte, was om af te vallen. Dat resulteerde in voor het sporten op de weegschaal staan en erna opnieuw. Net niet beginnen huilen omdat ik na het sporten meer woog dan ervoor. Opflakkeringen van vier keer per week gaan sporten, dat een maand volhouden en daarna niets meer volgden elkaar op. Ik bouwde niets duurzaams op.

Door niet te sporten en te weinig te bewegen, verloor ik mijn fitheid. Ik geef les aan alleen maar jongens en tijdens een uitstap begon ik te merken dat ik het lastig kreeg om met hen mee te stappen. De twee verdiepingen naar boven voor ik aan mijn klas ben, kon ik niet meer doen zonder bovenaan de trap te staan hijgen. Wanneer ik fiets, heb ik regelmatig last van mijn knieën. Ik betrapte mezelf erop dat ik tijdens het lesgeven meer en meer op mijn stoel bleef zitten. Allemaal signalen die erop wezen dat ik niet meer fit was. Daar wilde en kon ik me op mijn 29e niet bij neerleggen.

Fox fitIk besloot dus om opnieuw te gaan sporten. Beredeneerd dit keer. Niet om af te vallen, maar om me fit te voelen. Ik nestelde me een tijdje in excuses als: ‘ik zoek nog uit welke sport ik wil doen en ‘ik wil er goed over nadenken voor ik me weer verbind tot een nieuw sportabonnement.’ Tot een vriend me glunderend vertelde over zijn sportroutine. Hij was zo enthousiast (lees: zelfs zijn dates neemt hij nu mee op sportuitjes) over zijn trainingen bij Fox Fit dat ik getriggerd werd.

Na wat online zoekwerk, brak het zweet mij echter al van op mijn stoel uit. De oefeningen zagen er onhaalbaar uit voor mijn te zware lijf. Ik had schrik om tussen allemaal fit girls terecht te komen die mij vreemd zouden aanstaren. Toch raapte ik mijn moed samen en nam contact op.

“De eerste drie keer ga je willen wenen, maar dan wordt het wel beter. Vergeet je watertje niet.” Met deze zin zat mijn eerste kennismaking met Fox Fit erop. Vol twijfels fietste ik naar huis. Ik zat zo comfortabel in mijn luie zetel en ik kreeg meteen een schop onder mijn kont om eruit te komen.

Je kan je dus wel voorstellen dat ik al mijn moed bij elkaar moest rapen om een eerste keer aan een les deel te nemen. De typische negatieve gedachten doken al snel weer op: “Ik ga daar zo hard de sukkel zijn.” “Mijn lichaam zal langs alle kanten in de weg zitten.” “Iedereen gaat mij scheef bekijken.”

Wat stuntelig zocht ik voor de les begon een plaats in de ruimte. Het werd me snel duidelijk dat ik terechtgekomen was in een routine van gewoontes en begrippen waarvan ik in de verste verte niet wist wat ze betekenden. Maar de kleine groep nam mij meteen op sleeptouw. Voor ik het wist stond ik iemands tenen te tikken en deed ik verwoede pogingen om een ‘crab walk’ tot een goed einde te brengen.

Ja, ik heb gezweet. Ja, ik heb mij een sukkel gevoeld. Ja, mijn lichaam zat langs alle kanten in de weg. Maar nee, ik werd niet scheef bekeken. Integendeel. Het was de eerste keer ooit dat ik mij zo ondersteund voelde tijdens het sporten. Geen grote anonieme groep waar je voor veertig man de sukkel bent. (Ik ben ooit eens tijdens een les Ubound tussen 40 fit girls van een trampoline gevallen, no kidding.) Geen trainer die zich niet aantrekt van hoe je staat af te zien. Nee, minstens vier keer hoorde ik ‘goed bezig, Heleen’. En om eerlijk te zijn: ik vond het van mezelf ook.

Nu ik weer over de drempel van de eerste keer ben, is het een kwestie van volhouden. Maar daarover later meer!

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *