Over het “Taboe” van dik zijn

Een tijdje geleden stond ik op een nascholing aan te schuiven voor een kop koffie en een wafeltje. Ik ving een gesprek op tussen de twee mensen voor mij:

“Ik ga toch een wafeltje nemen.”

“Ik ook. Het is toch zalig he, als je er niet op moet letten. Op je lijn, bedoel ik. Ik ben echt gezegend met een slanke lijn.”

“Ja, ik ook. Ik eet ook wat ik wil. Ik geniet echt van het leven.”

Hoewel ik wist dat het geen sneer naar mij was, kwam dit absurde gesprek op een of andere manier toch binnen. Terwijl ik op mijn wafeltje kauwde, realiseerde ik me volgende paradox: als naar binnen spelen wat je maar wil onder genieten van het leven valt, dan is dat aspect van genot niet voor iedereen weggelegd. Enkel wie gezegend is met een snel metabolisme (voor de West-Vlaamse lezers de zogenaamde ‘deurejoagers’) kan op die manier genieten van het leven. Als je lichaam braafjes alles opslaat wat jij naar binnen werkt, dan word je scheef bekeken. Want dan ken je immers je grenzen niet en heb je geen mate.

Bron foto: www.vrt.be

Diezelfde avond keek ik naar Taboe. Uitgesteld. Alle andere afleveringen bekeek ik meteen, maar die over zwaarlijvigheid stelde ik uit. Ik voorvoelde wellicht de herkenbaarheid ervan en wilde de confrontatie even uit de weg gaan. Uiteraard voelde ik me aangesproken maar niet alleen door de herkenbare verhalen maar ook door de kracht en de kwetsbaarheid van de getuigenissen.

Tijdens het programma viel me op hoeveel zware mensen met elkaar delen en hoe weinig we erover praten. Het is nog maar recent dat ik mezelf durf te omschrijven als ‘zwaar’ of ‘dik’ zonder er eufemismen voor te zoeken. Dat luchtte op, alsof er na die openbaring twintig kilo (was het maar waar) van mij viel. In het programma voelde ik dezelfde openheid. Eindelijk werd er eens gesproken over dik zijn los van de context van afvallen.

Terwijl ik naar het programma keek, voelde ik me stiekem een deel van die groep en had ik graag meegepraat over de volgende dingen:

  • Het gedeelde schuldgevoel. Het duurde niet lang in het programma of het woord schuldgevoel viel. “Doe daar toch iets aan”, schreeuwt de maatschappij. En we pakken het binnen. We willen er iets aan doen. Maar die maatschappelijke druk zorgt voor het omgekeerde effect.
  • De gigantische kleerkast waarvan je slechts 10% kan dragen, maar waarmee je wel vier personen met een verschillende maat kan kleden.
  • De onnodige schaamte. Als zwaarlijvige persoon denk je dat je kampioen bent in het lezen van de gedachten van anderen. “Amai, hoe zwaar is die” zal die ander wel denken. Maar in feite zijn het slechts projecties van je eigen onzekerheden.
  • Het besef dat we er wel iets aan kunnen doen. Waarom doen we het dan niet? Meer en meer ben ik erachter dat het gaat over bepaalde mechanismen en gewoontes doorbreken. Maar laat dat nu net het moeilijkste zijn: hoe harder je denkt of gelooft dat je wil afvallen, hoe meer je gefocust bent op eten en hoe meer je bijgevolg ook eet.
  • De angst om op foto’s te staan en meer nog, om naar jezelf te kijken. Mijn Instagramaccount is een serieuze persoonlijke overwinning. Ik denk dat ik nu al meer foto’s van mezelf heb dan de voorbije tien jaar. Op een foto sta je oog in oog met jezelf. Door er veel te maken, ga je het proces van zelfaanvaarding aan. Dankzij die groeiende zelfliefde, ga je ook meer voor jezelf zorgen.
  • Over de onweerstaanbare drang om jezelf voortdurend te vergelijken met anderen. Ben ik dikker dan zij? Zou ik hier nu de zwaarste zijn? Zie ik er ook zo dik uit? Het zijn absurde gedachten waar erg veel energie in kruipt. Maar het zijn vragen die ik mezelf daadwerkelijk gesteld heb. Totaal absurd, maar blijkbaar een gedeeld gevoel.

In de meeste van mijn blogposts komt nu de onvermijdbare ‘call to action’ of de gevatte conclusie. Maar in dit stukje komt geen van beide. Mag het feit dat ik het gewoon geschreven heb niet de conclusie zijn? Laat het de volgende etappe zijn op mijn weg naar zelfaanvaarding.

De reeks Taboe is nog tot 17 april te herbekijken op VRT NU.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

6 Comments

  1. boenk erop!!!heb zelf de aflevering ook enkele dagen uitgesteld…zodat ik ze ook alleen kon zien 😉
    Inderdaad zo belangrijk om jezelf te aanvaarden en lief te hebben, maar blijft een dagelijkse psychische strijd…hoop dat we er ooit nog iets makkelijker met om kunnen 😉
    Maar ondertussen kunnen we tegen onszelf zeggen, goed bezig en je bent prachtig zoals je bent!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *